Artyści Ethno Port Poznań 2009

Wybitne postaci sceny world music przyjadą do Poznania na zaproszenie organizatora festiwalu Ethno Port Poznań. Festiwal odbędzie się w dniach 12-14 czerwca. Ethno Port Poznań, prezentujący niezwykle popularną na całym świecie world music, to nowa propozycja Centrum Kultury „Zamek” w Poznaniu...

Houria Aichi fot.mat.organizatora

Ethno Port Poznań, prezentujący niezwykle popularną na całym świecie world music, to nowa propozycja Centrum Kultury „Zamek” w Poznaniu. Pierwsza edycja imprezy odbyła się w czerwcu zeszłego roku. Zaproszenie przyjęli wybitni artyści (m.in. Värttinä, Chemirani’s, Kimmo Pohjonen, Adama Drame  czy Oumou Sangare). Podobnie bedzie też w tym roku.

Na drugiej edycji imprezy wystąpią Mari Boine, Iva Bittowa, Transglobal Underground, Taraf De Haidouks , Djivan Gasparyan, Habib Koité i Houria Aïchi & L’Hijâz’Car.

Sylwetki gości tegorocznej edycji:

Houria Aïchi & L’Hijâz’Car pochodzi z Algierii. Już jako dziecko uczyła się tradycyjnych pieśni i technik śpiewu, które kobiety przekazują sobie z pokolenia na pokolenie. Utwory wykonuje z akompaniamentem tradycyjnych instrumentów; są to bandir /bęben ramowy/ i gasba /flet/.

Iva Bittova & Lisa Moore – charyzmatyczna czeska wokalistka i skrzypaczka łączy w niekonwencjonalny sposób dorobek współczesnej muzyki rockowej i awangardowej z melodyką i estetyką słowiańskiego folku. Artysta fenomenalnie „bawi się” swoim głosem, a jej koncerty to niezwykłe hipnotyzujące spektakle. Tym razem Iva Bittova wystąpi w towarzystwie amerykańskiej pianistki jazzowej Lisy Moore.

Mari Boine mieszka na północy Norwegii, należy do ludu Sámi., w którym ciągle żywa jest rytmiczna forma śpiewu - tzw. joikowanie. Artysta przejęła wiele z tradycji, w której wyrosła, jej twórczość jednak zaciera granice między muzyką świata, folkiem, jazzem czy rockiem. Marie Boine współpracowała z wieloma wybitnymi muzykami; m.in. Janem Garbarkiem, Kari Bremnes i Peterem Gabrielem

Djivan Gasparyan z Armenii to niekwestionowany mistrz tradycyjnego instrumentu – duduk (instrument dęty drewniany brzmieniem zbliżony do klarnetu czy oboju). Jest laureatem wielu międzynarodowych nagród muzycznych, koncertował m.in. Peterem Gabrielem i stworzył niezapomniana muzykę do filmów: „Ostatnie kuszenie Chrystusa” oraz „Gladiator”.

Taraf De Haidouks („kapela zbójców”) to pochodzący z Rumunii jeden z najsłynniejszych cygańskich zespołów. Grupa koncertował z m.in. i z Yehudim Menuhinem oraz Kronos Quartet. Zespół zręcznie przeplata gatunki muzyczne: muzykę weselną, ballady skrzypcowe, jazz, muzykę klasyczną i pop.

Habib Koité & Bamada z Mali jest potomkiem rodu, który ma za sobą 800 lat historii. Wywodzi się w prostej linii od griotów Khassonk, opowiadaczy historii, dzięki którym przetrwała tradycja ustna. Dziś Koité jest znany ze swojego unikalnego stylu gry na gitarze. Jego muzyka łączy tradycję muzyczną Mali oraz bluesa i flamenco. Jego nauczycielem był mistrz muzyki afrokubańskiej, Khalilou Traoré. Koité korzysta z całej gamy rytmów Mali. Artysta jest laureatem wielu nagród, m.in.: Kora Award i afrykańskiej Grammy dla najlepszego artysty z Afryki Zachodniej.

Transglobal Underground – muzyka tej brytyjskiej grupy, określana często jako „world fusion” bądź „etno techno”, to żywiołowa mieszanka muzyki orientalnej i afrykańskiej z nowoczesnymi brzmieniami /house, drum'n'bass i techno/. „Jeśli Londyn jest miastem globalnym – czytamy w recenzji ich płyty Moonshout – to ta płyta jest ścieżką dźwiękową tego miasta”.

Alamut zadebiutował w 2007 roku płytą, na której muzyka world subtelnie miesza się z alternatywnym jazzem i elektroniką. Brzmieniem nawiązywała do etnoakustycznych serii wydawnictwa ECM, TZADIK, czy DOUBLEMOON. 

Żywiołak powstał w wyniku spotkania dwóch pasjonatów nurtów muzycznych, określanych jako heavy-folk, biometal, folkmetal czy też hard-folk: Roberta Jaworskiego (ich troLe, Kapela ze Wsi Warszawa) oraz Roberta Wasilewskiego (Open Folk). Ich motywem przewodnim jest „demonologia ludowa”; świat słowiańskiej mitologii, który przetrwał w folkorze. Żywiołak to muzyka żywiołów, to – wg określeń samych artystów – „muzyka psychodelicznej Świtezianki”.