Film Petera Greenawaya, brytyjskiego malarza, scenarzysty i reżysera, z 1989 roku zatytułowany „Kucharz, złodziej, jego żona i jej kochanek” stanowi niezwykle interesujący przykład kina postmodernistycznego. Artysta odwołuje się w tym dziele do formalnych cech przynależnych do konwencji baroku. Innymi słowy, naśladuje sztukę (a dokładniej malarstwo) tej epoki, „przybiera jej maskę”, a zatem dokonuje jej swoistego pastiszu (lub dekonstrukcji).

Czy ktokolwiek z was pamięta jeszcze tę dziecięcą wyliczankę:? "Ene Due Rabe, chińczyk połknął żabę, a żaba chińczyka, co z tego wynika?” Pewnie nie każdy jest w stanie sobie ją przypomnieć. A w tym momencie nadarza się taka okazja. Poznańsko-chodzieski zespół, który swoja nazwę zaczerpnął właśnie od tej wyliczanki wydał swoją pierwszą płytę zatytułowaną "Due”.

W listopadzie 2007 roku nakładem wydawnictwa Nowa Proza ukazała się polska edycja książki „Sekret” autorstwa Rhondy Byrne. Jest to światowej skali bestseller – miliony sprzedanych egzemplarzy, dziesiątki nagród i wyróżnień. Nie inaczej sprawa wygląda w Polsce – mimo, iż od dnia premiery minął rok, „Sekret” nadal znajduje się na liście TOP 10 najchętniej nabywanych w Empiku książek. Dokonując zakupu miałem wrażenie, że po raz kolejny stałem się ofiarą marketingowej kampanii, w rzeczywistości moją intencją była próba zrozumienia popkulturowego fenomenu związanego z tą pozycją.

Książki można podzielić na te chlubnie opisywane przez recenzentów i te mniej chlubnie promowane, ale magicznie odmieniające życie czytelników. Dotychczas, opisywanie kobiecej wrażliwości przez mężczyzn drażniło mnie bardziej niż bawiło. W książce Mircei Cartarescu „Dlaczego kochamy kobiety”, błyskotliwe męskie spojrzenie, przekazuje jednak magiczny dystans do tego, jaki obraz kobiet rysowany jest w męskiej pamięci doświadczeń.

Chyba każdy miłośnik muzyki lubi być zaskoczony i oczarowany. Najlepiej jakąś muzyką o której nawet nie przypuszczał, że mu się spodoba. 

Na twórczość Roesy'ego natknąłem się już dość dawno przy okazji koncertu na festiwalu gdzie występował. Niestety był to mój bardzo zabiegany dzień i na koncert się spóźniłem, kiedy Roesy już występował i czekając na innych wykonawców nie miałem głowy przysłuchiwać się występowi. Jak się okazało, był to poważny błąd. Na szczęście miałem okazję go nadrobić rok później kiedy występował w lokalnym pubie w ramach solowej mini trasy. 

Gdybym zapomniał kluczy do domu, to do otwarcia drzwi zamiast młota albo tarana użyłbym zawartości epki „Manimal” – bo, jak to się zgrabnie określa – brzmienie niszczy.

Wyznam całkiem szczerze, że początkowo po tym jakże długo oczekiwanym w Polsce koncercie Polly Jean Harvey pewna byłam, iż recenzji jego nie napiszę, gdyż absolutnie wykluczyłam możliwość, że będzie miała to jakiekolwiek szanse być w miarę obiektywna ocena tego zdarzenia, a raczej stanowić będzie podniosły, osobisty pean na jej cześć. Dlaczego?

Po pierwsze, PJ słucham, od kiedy sięgam pamięcią – oczywiście mówię tu o życiu świadomym, czasie rozmyślnych wyborów, także tych muzycznych. Po drugie, to na jej piosenkach nauczyłam się grać na gitarze...