Glosa do ślubu lesbijek / Emilia Walczak

– Dopóki jest Radio Maryja, PiS, dopóki jest robiący z igły widły „Fakt”, niewiele ma szansę się zmienić, bo co w gazetach napisali, to święte, co w telewizji pokazali, to tak jest – o pierwszym w Polsce ślubie lesbijek i wydarzeniach z nim związanych pisze Emilia Walczak, kulturoznawca, redaktor Krytycznego Magazynu Internetowego „verte"

Ten tekst nie jest obroną praw osób homoseksualnych do zawierania związków małżeńskich. Jeśli o mnie chodzi, jestem generalnie przeciwna instytucji, jaką jest małżeństwo – czy to heteroseksualne, homoseksualne, biseksualne czy aseksualne. Znam pary, które po zawarciu małżeństwa rozpadły się (podejrzana sprawa), podczas gdy przed ceremonią żyły w zgodzie i – a co tam! – szczęściu przez szmat czasu. Znam też pary, które znakomicie funkcjonują od wielu, wielu lat w konkubinacie i ani myślą ten stan zmieniać, „legalizować”. Mój tekst stanowić ma natomiast przyczynek do zadbania o przyzwoity poziom polskiej prasy – zarówno tej tradycyjnej, papierowej, jak i internetowej (obu jestem przedstawicielką). Ma być skromnym nawołaniem do nieszukania sensacji tam, gdzie jej nie ma. Do niepolowania na czarownice.

„Dziennik” po zdarzeniu, jakim był pierwszy w Polsce ślub dwóch osób tej samej płci, opublikował 3 września 2008 r. tekst w miarę obiektywny [1], stwierdzający po prostu ten fakt – ot, tak; przerażają natomiast swą głupotą komentarze na forum internetowym Dziennik.pl. Przytoczę tu jeden z nich, który dał mi do myślenia (nie żeby porażał elokwencją, wręcz przeciwnie): Jak by to [ślub – przyp. EW] było normalne to gazety by o tym nie pisały. (Jego autor zapewne wyznaje też zasadę: Co w gazetach napisali, to święte, co w telewizji pokazali, to tak jest. Jeśli w telewizji pokazali UFO, trzeba zrobić zapasy mąki i cukru – no bo skoro w telewizji pokazali, to to UFO rzeczywiście nadlatuje, itd.)[2]. Pomijając wątpliwą poprawność językową tego wpisu (a grzmieli mentorzy od zwrotu lingwistycznego: Granice mojego języka są granicami mojego świata [Wittgenstein], Rozumieć cokolwiek – to umieć to wyartykułować w języku [Gadamer] – i mieli rację), myślę, że właśnie musiało to być normalne wydarzenie, skoro te naprawdę przyzwoite gazety, jak choćby „Gazeta Wyborcza” (tak, być może jestem stronnicza i być może stoję bardziej na lewo), wcale tematem nie były zainteresowane. Dla przykładu – poznańskie wydanie GW, zamiast ścigać niejakiego Tomasza P., jak kryminalnym nazewnictwem został określony przez „Fakt” z 4 września 2008 r., prezbitera Reformowanego Kościoła Katolickiego, pochodzącego właśnie z Poznania (gdzie RKK ma też swą wspólnotę), który udzielił ślubu dwóm paniom, wolało zająć się na przykład sprawą dwuletniej Agatki Różewskiej chorej na raka i zbiórką krwi dla niej [3]. Brawo „Gazeta”! W tym samym czasie „Fakt” wolał na pierwszej stronie zamieścić zdjęcie „Tomasza P.” wraz z lesbijską parą małżeńską – wszystkich z tzw. pikselozą na oczach (sic!) – czyli w sposób, w jaki pokazuje się w prasie głównie przestępców.

Artykuł Agnieszki Sakowicz w „Fakcie” paraliżuje tendencyjnym tokiem wywodu i skandalizującą oprawą graficzną – gdyby nie reklama cukinii (1,69 zł/kg), brokułów (1,59 zł/kg), kiełbasek wieprzowych (5,49 zł) i pokrowca żelowego na siodełko (15 zł) pod artykułem, wnoszących do odbioru trochę „normalności” z zaokiennego świata osiedlowych marketów, miałabym wrażenie, że czytam co najmniej o Davidzie Berkowitzu, o ile nie samym Charlesie Mansonie. Na ślubnym kobiercu stanęły panie. Do tego w spodniach[4] – fragment faktowego leadu. Skandal! Uroczystość odbywa się w tajemnicy. Żadnych obcych, a tym bardziej mediów. Jednak reporterce Faktu udało się wziąć w niej udział.[5]Normalnie „Erin Brockovich” i „Kroniki portowe” w jednym! No i jeszcze uwagę przykuwa zdjęcie z podpisem: Po uroczystości długo i namiętnie się całowały [„panny młode” – jak „przekornie” określa parę autorka][6]. No i pokrowiec żelowy na siodełko pod spodem... „Fucking Amal” i „Brokeback Mountain” wysiadają (z siodeł, przepraszam, z siodełek).

Tekst na Racjonalista.pl – wiadomo – nawoływał do „racjonalnego” myślenia. Mariusz Agnosiewicz napisał: Mam nadzieję, że to przełomowe wydarzenie przybliży nasz kraj do równouprawnienia mniejszości seksualnych, że poluzuje nieco polską ciasnotę obyczajową [7]. Dla mnie sprawa jest jednak mocno wątpliwa – bo skoro i tak na całym świecie ludzie homoseksualni spotykają się z wrogim nastawieniem „reszty” społeczeństwa i potrzeba zapewne jeszcze z 50 lat, aby to się zmieniło, to w Polsce potrzebujemy jeszcze ze 150 lat! Niestety, tak właśnie jest. Chodzi tu zresztą o akceptację każdego rodzaju inności. Dopóki jest Radio Maryja, PiS, dopóki jest robiący z igły widły „Fakt”, niewiele ma szansę się zmienić, bo co w gazetach napisali, to święte, co w telewizji pokazali, to tak jest. Rządy PiS-u pokazały, że kto ma władzę nad mediami, ten ma rząd dusz. I z jednej strony, jasne, trzeba coś zacząć robić, ktoś musi przetrzeć szlaki, niech was zobaczą (że nawiążę tu do „skandalicznej” kampanii przeciwko homofobii z 2003 r.). Ale na ślub chyba trochę u nas za wcześnie? Przecież było wiadomo, że będzie afera grubymi nićmi szyta i że na forum pod artykułem w Dziennik.pl ktoś napisze o związku z warzywami: (pisownia oryginalna) Co z ludzmi ktorzy na stale zwiazali sie ze zwierzetami i warzywami lub owocami?? Kto powie ze nie ma takich samych praw rodzina w postaci on i strus albo ona i szczypiorek doniczkowy??? I kolejny wpis – w odpowiedzi na powyższy: Dzieki za glos w imieniu min moim... Od 10 lat zyje z zamrozonym peczkiem pietruszki. I nie moge tego zalegalizowac! Skandal!!! To oczywiście dowód na to, jaką prasę preferują tego typu debilni forumowicze, którzy piszą byle bzdury, byleby tylko coś, cokolwiek, choćby dupa, napisać. No bo w końcu warzyw, a w szczególności cukinii za 1,69 zł za kilogram, nie da się tak łatwo wymazać z pamięci…

© 2008 Emilia Walczak – kulturoznawca, redaktor Krytycznego Magazynu Internetowego „verte”